ครั้งหนึ่ง ณ ทวีปมิว

จำได้ว่า บอสเคยบอกว่า "คนที่มักคิดถึงอดีต คือคนที่ไม่มีความ สุข ในปัจจุบัน"
ใช่ บอสพูดถูก และแทงใจทะลุหลังอย่างแรง มิลค์ไม่มีความสุข ณ ที่ปัจจุบัน
มิลค์นั่งดูรูปเกมมิว แล้วมิลค์ก็ยิ้ม เห็นภาพเป็นพันๆ ภาพ ที่มิลค์ Write
เก็บไว้ดูซ้ำไปซ้ำมา มันเป็น ช่วงเวลาแค่ 2 ปี ที่มีความสุขจริงๆ เรื่องราวต่างๆ
ของมิลค์ที่อยู่ ในทวีปมิว มันเยอะแยะมากมาย มิลค์ประทับใจ... กับหลายๆ คน 
มิลค์กี้ที่แสนจะขี้อาย นั่งคุยกับผู้คนผ่านตัวละคร นั่งยิ้ม หัวเราะร่า 
บ้างก็เขินจนหน้าแดง บ้างก็เศร้า สลดใจ บ้างก็... น้ำตาไหล

milkkie เอลสายผสม ที่จะเป็นสายเวทย์ก็ไม่ใช่ เป็นสายบู๊ก็ไม่เชิง
(มิว มีตัวละครหญิงเพียงแค่เผ่าเอล และเผ่าเอลมีทางเลือก 2 ทาง
ขึ้นอยู่กับการ up stat) เลเวลอยู่แค่ 310 ( max 400) ตัวละครมิลค์
ไม่เก่งเลย ใครๆ เขาไปบอท (มิวแทบจะเรียกได้ว่า บอทได้เสรี
เพราะเพียงแค่กดปุ่มค้างไว้ ก็สามารถปล่อยให้ตัวละครเก็บเลเวลได้)
มิลค์ไปเล่นหน้าเมือง จะมีเพียงช่วงกิจกรรม ที่จะเห็นมิลค์ถือธนู
ไปยิงมอนสเตอร์ แล้วมิลค์เข้าไปทำอะไรในนั้น... ที่ทวีปมิว
ด้วยความคิดที่ว่า เกมออนไลน์ ก็เหมือนการจำลองสังคมขึ้น
มิลค์เข้าไปนั่งดูความเป็นไปของสังคมนั้นยังไงล่ะ มิลค์แอบดูอยู่
ในเงามืดของทวีปมิว หลบซ่อนตัว แอบดูผู้คนอยู่นาน จนกระทั่ง
ได้รู้จักกับคนๆ หนึง คนที่มิลค์หลอกเขา และเขาก็รู้อยู่เต็มอกว่า
มิลค์หลอก แต่ก็ยอมให้หลอก จากวันนั้น เขากลายเป็นเพื่อนมิลค์
เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของมิลค์ในขณะนั้น และก็เพราะเขา
มิลค์ถึงได้เข้ากิล SpioNKop ไม่ใช่เพราะเขาฝากฝังหรอกนะ
เขาไล่ด้วยความหวังดีให้ไปอยู่ที่นั่นต่างหาก
แต่หลังจากก้าวแรกทีได้เข้าไปอยู่ที่กิลนี้ มิลค์ก็ไม่ได้ไปอยู่กิลไหน
อีกเลย เพราะมิลค์กลายเป็นคนมีบทบาทคนหนึ่งในกิลนี้ และใน
พันธมิตรนี้ไปโดยไม่รู้ตัว คนที่นี่เขาทำให้มิลค์อยากช่วย เขาทำ
ให้มิลค์ทิ้งเขาไม่ได้ ช่วงที่มิลค์ดูแลพันธมิตร เขาทำให้มิลค์รัก
พันธมิตรนี้ พวกเขาน่ารัก



หลังจากการวอร์กันจบ ประตูปราสาทพัง เราต้องซ่อมแซม
ด้วยเพชรการ์เดียน ที่ดรอปในดันเจี้ยน ซึ่งดันเจี้ยนนี้
เป็นคุกใต้ดินที่มีแต่สมาชิกเจ้าของปราสาทเท่านั้น จึงจะ
สามารถเข้าได้ เว้นซะแต่ เจ้าของปราสาทจะอนุญาตให้คน
ภายนอกเข้า คนนอกพันธมิตรจึงจะเข้าได้ แต่เชื่อรึไม่ มิลค์
แทบไม่เคยไปหาของที่นั่นเลย เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้การ์เดียน
เพื่อซ่อมปราสาท มิลค์ร้องขอ และทุกคนก็ช่วยกัน
โดยไม่มีเงื่อนไข เขาเต็มใจให้ ทั้งๆ ที่เพชรการ์เดียน
เป็นสิ่งสำคัญมากที่จะต้องใช้เพื่อผลิต Item ยอดเยี่ยม
"ที่ก็มีแต่เจ้าของปราสาทคนเดียวเท่านั้นที่สามารถผลิตได้"
รู้ใหมว่า ตรงนี้สำคัญที่สุด เพราะมีเพียงแค่หัวหน้าพันธมิตร
เพียงคนเดียวที่สามารถผลิตมัน มันหมายถึง คนที่จะผลิต
ของต้องเอา item มาให้หัวหน้ากิลพันธมิตร และให้เขาผลิต
ให้เท่านั้น
การผลิตของยอดเยี่ยมสามารถผลิตได้วันละ 1 ครั้งเท่านั้น
มิลค์จัดการแบ่งให้ทุกกิลในพันธมิตร ซึ่งมี 5 กิลได้ผลิตของ
เท่าๆ กัน โดยผลัดเปลี่ยนวันกันไป เรามีกฏ มีกติกาที่แน่ชัด
สำหรับจัดการกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันที่จะเกิดขึ้น และ
ทุกคนก็ยอมรับกฏ กติกาเหล่านั้น
นอกจากการผลิตของยอดเยี่ยมได้เองแล้ว ผู้เป็นเจ้าของ
ปราสาทที่มีสิทธิ์ลงดันเจี้ยน ก็จะมีสิทธิ์ที่จะล่าบอสของ
ดันเจี้ยนได้ บอสของดันเจี้ยนก็จะดรอปแต่ของยอดเยี่ยม
และของหายากทั้งนั้น มิลค์ก็จัดการแบ่งอีกเหมือนกัน ให้
ล่าทุกกิล "เท่าๆ กัน" โดยมีกฏ และกติกาที่แน่นอนอีกเช่นกัน
และเจ้าของปราสาท ที่เป็นหัวหน้ากิลพันธมิตรเท่านั้น
ที่สามารถกำหนดภาษีได้ และเป็นคนเดียวที่สามารถถอนเงิน
ภาษีมาใช้ได้ มิลค์... ก็เป็นคนจัดการทำบัญชีภาษี โดยจะ
ต้องมีการเก็บหลักฐานของเงินภาษี และนำมาคำนวนรายรับ
รายจ่าย หลังจากหักค่าซ่อมบำรุงปราสาทไปแล้ว เงินที่เหลือ 
หากมากพอ มิลค์จะจัดการแบ่งมันออกเป็น 5 ส่วน
และแจกให้ 5 กิลที่เป็นกิลพันธมิตร ...

คงคิดสินะ แล้วตัวเจ้าของปราสาท หัวหน้าพันธมิตรได้อะไรบ้าง
มิลค์ตอบได้ทันทีทันใดว่า "ไม่ได้อะไรเลย" จริงๆ แล้วมันคือ
คำถามที่หัวหน้าพันธมิตรถามมิลค์ เขาถามว่า เขาต้องมาจด
ภาษีทุกวันเอามาให้มิลค์ เพื่อให้มิลค์เอาไปเผยแพร่ หรือบางที
เขาก็ต้อง upload รูปเอง ทำเอง นอกจากทำภาษี เขายังต้อง
คอยนั่งรับฟังเรื่องของคนโน้น คนนี้ ที่จะเอาเรื่องราวต่างๆ นาๆ
มาฟ้องเขา เขาต้องรับฟัง และคอยแก้ปัญหาให้คนเหล่านั้น
แล้วเขายังเป็นคนที่ไม่สามารถเลี่ยงวอร์ได้ เขาต้องมาวอร์ ทุกอาทิตย์
เพราะเขาคือหัวหน้าแคลนพันธมิตร แล้วเขาได้อะไรบ้าง
แม้แต่ภาษี เขาก็ไม่อาจแตะต้อง การผลิตของยอดเยี่ยม
หรือแม้กระทั่งการล่าบอส เขาก็ทำตามอำเภอใจไม่ได้
เขาถามมิลค์ว่า "ทำไม"
มิลค์จึงถามเขากลับไปว่า "ที่ได้ปราสาทมา ตีอยู่คนเดียวใช่ใหม"
เขาเงียบ มิลค์เลยบอกเขาว่า
"ทุกคนมีหน้าที่ และมีความสำคัญเท่าๆ กัน เราช่วยกัน
เราถึงมีวันนี้ มีปราสาท มีที่หาของยอดเยี่ยมเพื่อเอา
ไปสู้กับอันเดธ มันก็เหมือนร่างกายคนเรา ตั้มเป็นกระโหลก
มิลค์เป็นสมอง และที่เหลือคือร่างกาย คือกำลัง มิลค์
เป็นบุ๋น คอยคิด คอยวางแผง คอยจัดการ ก็ให้เป็น
หน้าที่มิลค์ ส่วนฝ่ายบู๊ก็บู๊ไป "เรา" ขาดซึ่งกันและกันไม่ได้
ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นตั้ม หรือใคร ก็มีสิทธิ์เท่าๆ กันที่จะได้
เชยชมกับผลสำเร็จอันนี้"
เขาบอกมิลค์ว่า "ตั้มหนักนะ ต้องดูแลคน 400 คน"
มิลค์บอกเขาว่า "มิลค์ต้องดูแลคนที่ดูแลคน 400 คน
อีกที มันเท่ากับว่า มิลค์ดูแลคน 401 คนรึเปล่า"
เขาขำ แล้วก็ตอบว่า "นั่นสินะ"

มิลค์บอกเขาเสมอว่า สิ่งที่เขาได้ไป มันไม่ใช่เพียงแค่
Item ในเกมหรอกนะ เขาจะได้เรียนรู้ในโลกจำลองนี้
ว่าถ้าเขาไม่มีความรำผิดชอบ เขาจะเป็นอย่างไร
เขาได้เรียนรู้อะไรอีกหลายๆ อย่าง ที่บางทีถ้าในชีวิตจริงๆ
เขาจะไม่มีโอกาสได้เรียนรู้ เขาต้องหัดคิดให้เป็น ต้อง
วางแผนเป็น ต้องรู้จักการบริหารและจัดการ ไม่อย่างนั้น
กิลเขาจะเละเทะไม่เป็นท่า และสุดท้ายหลังจากล้มเหลว
เขาก็คงพูดเหมือนใครๆ "มันก็แค่เกม" และเขาก็จะได้
แค่นั้น แค่เล่นเกม...