แค่อยากช่วย

ตอนนี้กำลังคิด คิดถึงสิ่งที่ผ่านมาในเกมออนไลน์... ทำไมต้องคิด?
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องคิด แต่จู่ๆ มันก็ผุดขึ้นมาในสมอง...
เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา เล่นเกมทั้งวัน เก็บเลเวลทั้งวัน นั่งมองตัวละคร ตีมอนสเตอร์ แล้วก็คิด... แล้วไง?

มิลค์นั่งดูรูปในเกมมิว นั่งคิดถึงมัน ทำไมตอนนั้น มิลค์เล่นเกมด้วยความสนุกจริงๆ
แต่ทำไมใน L2 มิลค์ไม่รู้สึกอย่างนั้น มันเหมือนขาดอะไรสักอย่าง ที่สำคัญซะด้วย

เมื่อวาน มิลค์เข้าไปเวลที่ถ้ำอันธารัสอย่างปกติ ขณะวาปไป ก็ไปเจอเนโคร และพระดำของเขานั่งอยู่ที่หน้าถ้ำ เขาพูดกับมิลค์ว่า ขอติดเข้าถ้ำด้วย และขอบัฟเปทด้วย มิลค์ก็ไม่พูดอะไร แล้วก็ให้เขาตามที่เขาขอ เขาเล่าว่า เขามาทำเควส และเขาก็วน หามอนสเตอร์เควส และตายไปหลายรอบแล้ว มิลค์ ก็ไม่แปลกใจหรอกนะที่เขาจะตาย แต่ก็ไม่พูดอะไร เขาแยกทางกับมิลค์ตอนวิ่งไปที่ 3 แยก เขาเลือกที่จะ ตรงไป มิลค์ก็เลยบอกว่า เราคงร่วมทางกันแค่ตรงนี้้ เขาเงียบไปสักพัก แล้วซิบมาคุยกับมิลค์ เขาหลงทาง... แน่ล่ะ มิลค์ก็รู้ว่าเขาต้องหลงทางแน่ๆ เพราะทางที่เขา เลือกเดินเข้าไปมันเป็นทางตัน และมิลค์ก็บอกเขา แบบนั้น สุดท้าย เขาก็ขอร่วมทางไปกับมิลค์ ซึ่งมิลค์ก็ ตอบตกลง มิลค์ออกมารับเขา และวิ่งเข้าไปในถ้ำด้วยกัน เขามาทำเควส เขาหามอนสเตอร์เควส มิลค์ก็คิดว่า หากปล่อยเขาไปคนเดียว ต่อให้เขาจะมีเลเวลที่เยอะกว่า แต่เขาคงไม่รอด มิลค์จึงตัดสินใจจะไปส่งเขาที่ตัวมอนเควส มิลค์พาเขาวิ่งไปจนเจอตัวเควส และก็ตัดสินใจอยู่ ช่วยเขา จนกระทั่งเขาได้เควส เขาขอว่าจะไปส่งมิลค์ ตรงที่มิลค์เวล แต่มิลค์ปฏิเสธ และบอกว่า ไม่เป็นไร แถวนี้มิลค์ไม่เป็นไรหรอก แล้วเขาก็วาปกลับ...
มิลค์กลับไปยังที่เวล และเวลอยู่ตรงนั้นต่อไป
เขาไม่ได้ขอให้มิลค์ช่วยเขาหรอกนะ แต่มิลค์อยากช่วย มันนานแล้วนะ ที่มิลค์ไม่รู้สึกแบบนี้ ตั้งแต่มิลค์ ตัดสินใจออกจากพันแสง "อยากช่วย"

OhZeed and milkkie

มาจนถึงวันนี้ ไม่มีมิวออนไลน์ประเทศไทยแล้ว แต่ฉันยังจำได้ ความรู้สึกตอนเข้าไปครั้งแรก...

Noria คือชื่อเมืองเกิดของเผ่าเอล milkkie เกิดที่เมืองนี้ ฉันวิ่งออกไปที่หน้าประตูเมือง แล้วไปตีมอนสเตอร์ ฉันเก็บเลเวลจนเช้า... นั่น... คือวันแรกที่ฉันได้สัมผัสกับมิว

ฉันเล่นเกมมิว เก็บเลเวลคนเดียวอยู่จนเลเวล 190  เมื่อฉันติดปีก (ในเกมมิวตัวละครเลเวล 180 ขึ้นไปจึงจะสามารถติดปีก และบินได้ ) ฉันจึงออกไปหาโลกกว้าง ฉันไปยืนดูที่ประตูเมือง Server PVP  ฉันไปเล่นกับคนเหล่านั้น แต่ฉันก็โดนคนเหล่านั้นรังเกียจ... เพราะฉันไม่เด่นสักด้าน จะเป็นสายบู๊ก็ไม่ใช่ สายซัพพอร์ตก็ไม่เชิง

จริงๆ แล้วฉันก็รู้สึกตั้งแต่เลเวลสัก 150 แล้วล่ะว่าใครๆ ก็รังเกียจ ไม่มีใครอยากปาร์ตี้ด้วย เพราะทำไม่ได้ดีสักอย่าง ฉันจะเป็นเอลคนสุดท้ายที่ใครๆ จะเลือกให้ไปปาร์ตี้ด้วย ถ้าเขาเลือกฉัน แปลว่าเขาไม่มีทางเลือกแล้ว...

ฉันก็มีความรู้สึก เพราะฉันเป็นคนนั่งเล่นผ่านตัวละครนั้น ฉันเสียใจที่ไม่เป็นประโยชน์กับใครเลย ฉันท้อแท้ และในวันที่ฉันเศร้าสลดใจอยู่เบื้องหลังเอลตัวน้อยที่ตั้งใจจะปั้นขึ้นมาใหม่ให้เป็นเอลสายซัพพอร์ตเต็มตัว ฉันเดินออกนอกเมือง Noria แล้วตีมอนจน เลือดในตัวจะหมด ฉันจึงเดินกลับเข้าเมือง แล้วไปพบกับผู้ชายคนหนึ่งที่เล่นตัวละครนักรบ เขายืนคุยกับอีกคนหนึ่ง ที่ดูๆ แล้ว เลเวลไม่น่าต่างกับ ตัวละครตัวใหม่ของฉัน นักรบที่ติดปีกคนนั้นกำลังสอนวิธีเล่นให้กับคู่สนทนา ฉันสนใจเขา นับรบติดปีกคนนั้น ฉันบังคับตัวละครเอลเลเวลน้อยเดินไปหาเขา แล้วถามเขาว่า

"เธอๆ เลือดเราลด เราจะเติมเลือดยังไง"

เขาหันมาคุยกับฉันทันที เขาพยายามที่จะเทรดเอาไอเทมเติมเลือดให้ แต่ฉันก็ไม่รับ เพราะในช่องเก็บของตัวละครตอนนั้นมีแต่ Rare item เต็มทุกช่อง ฉันไม่สามารถรับของจากเขาได้ แต่เขาก็ยังไม่ลดความ พยายาม เขาเทรดเอาเงินให้ฉัน 1 M เพื่อไปซื้อไอเทมเติมเลือด ฉันจึงรับเงินเขามา และบอกเขาว่า

"เราอยากรู้น่ะ ว่าซื้อที่ไหน เราจะได้ซื้อเป็น"

ใช่... ฉันโกหกเขา... หลังจากเทรดเงินแล้ว เขายังแนะนำที่ซื้อไอเทมเติมเลือดให้ แล้วพาฉันออกไปเก็บเลเวล เขาเล่นตัวละครสายนักรบ เขาไปช่วยฉันเก็บเลเวลด้วยการลากมอนสเตอร์มาให้ แน่ล่ะ... มันเป็นไอเดียที่แย่มาก  เขาลากมอนให้ฉันอยู่สักพัก เขาก็บอกฉันว่า

"เธอๆ เดี๋ยวตอน 6 โมงเย็น จะมี GM มาแจกเวทย์ช่วยเหลือ เธอไปหา GM ที่ประตูอีกฝั่งนะ เขาจะมาที่นั่น"

ฉันอ่านแล้วก็แปลกใจ เขารู้ได้ยังไงว่าจะมี GM มาที่จุดนั้น แต่อีกใจก็บอกว่า GM คนนั้นอาจมาที่นั่นทุกวันก็ได้ แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ฉันเลยถามเขาว่าเขาจะไปไหน เขาตอบฉันว่า

"เรามีธุระต้องไปทำ เดี๋ยวเธอเลเวล 6 แล้วมาเข้ากิลเรานะ แต่กิลเราอาจเงียบหน่อยนะ เพราะมีไม่กี่คน รีบเลเวล 6 ให้ทันตอน 4 ทุ่มนะ เดี๋ยวเราจะกลับมาตอนนั้น"

ฉันตกปากรับคำอย่างประหลาดใจเล็กน้อย แล้วเขาก็ออกจากเกมไป ฉันก็พาเอลตัวน้อยเดินไปตรงที่เขาบอกว่าจะมี GM มาช่วย และฉันก็พบ GM ตรงนั้นจริงๆ ระหว่างที่ GM ช่วยซัพพอร์ตฉันเพื่อเก็บเลเวล ฉันก็ชวน GM คุยไปด้วย ฉันสารภาพกับ GM ว่า นี่ไม่ใช่ตัวละครตัวแรกของฉันหรอก ฉันโกหกในเรื่องที่ว่าไม่เคยเล่นมาก่อน GM คนนั้นก็ตอบว่า

"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผม" แล้วทุกอย่างก็เงียบ

GM ช่วยฉันเวลจนเลเวล 10 กว่าๆ ใกล้เวลา 4 ทุ่มแล้ว GM จึงขอตัวไปก่อน ส่วนฉันก็กลับมาที่ Noria แล้วฉันก็เห็นนักรบคนนั้นยืนอยู่กลางเมือง ฉันจึงตรงมาที่เขา และขอเขาเข้ากิล ตามที่เขายื่นข้อเสนอ ฉันถามว่าเขาชื่ออะไร เขาตอบฉันว่า

"เราชื่อ บอล"

ในวันต่อมา ฉันเข้าตัวละครหลัก แล้ว mail ไปหาบอล บอกเขาว่า ฉัน milkkie คือตัวละครตัวน้อยที่เขาช่วยไว้เมื่อวาน ฉันโกหกเขาในเรื่องที่ว่า ฉันไม่เคยเล่น และฉันก็เอาเงินไปที่เขาให้มาไปคืนเขา...

เขารู้ว่าฉันหลอกเขาในเรื่องที่ว่า ฉันเป็นผู้เล่นใหม่
และฉันก็มั่นใจว่า เขาคือ GM049 คนที่มาช่วยซัพพอร์ตฉันเพื่อเก็บเลเวลเมื่อวานนี้

เขาช่างเป็น GM ที่อนาถาจริงๆ ตัวละครเขา Item ที่เขาใช้ ไม่ได้วิเศษวิโสไปจากผู้เล่นคนอื่นๆ เลย เขาเก็บเลเวลเหมือนผู้เล่นธรรมดาๆ หา Item อย่างผู้เล่นเกมคนหนึ่งพึงจะหา แต่ฉันก็ไม่เคยถามเอาความจริงจากปากเขาหรอกว่าเขาเป็น GM หรือเปล่า ฉันเฉยๆ กับหน้าที่การงานเขา ฉันเรียกเขาว่า บอล และฉันก็คุยกับเขาในฐานะ "เพื่อน" ตลอดเวลา ฉันบอกบอลว่า ฉันท้อกับการเล่นตัวละครตัวนี้ เอลสายผสม ผู้ที่ไม่เป็นที่ต้องการ และไม่เป็นประโยชน์กับใคร แต่ฉันเล่นเกมนี้คนเดียว ฉันไม่สามารถเล่นสายซัพพอร์ตเต็มตัวได้ และจะเป็นสายนักรบที่ซัพพอร์ตตัวเองไม่ได้ ก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน บอลตอบฉันว่า

"เล่นไปเถอะ เล่นไปอย่างที่ตัวเองชอบ และขอให้สนุกกับมัน"

ฉันกับบอล mail คุยกันประจำ ในเวลาบอลเบื่อที่จะยืนควงดาบเก็บเลเวลเฉยๆ (ทริกการบอทสมัยก่อน กดเม้าส์ค้างไว้ จะเป็นคำสั่งโจมตี แล้วให้มอนวิ่งมาหาเราเอง) บอลจะมาหน้าเมือง และฆ่า ฆ่า ฆ่า เป็นฆาตรกรหน้าเมือง และบ่อยครั้งที่บอลจะให้ฉันเป็นคนซัพพอร์ตให้เขา บอลกับฉันสนิทกันมากขึ้น บอลบอกฉันว่า

"คอยดูนะมิลค์ บอลจะยึดประตูเมืองด้วยเวทย์มิลค์" (ยึดประตูเมือง คือ ไม่มีใครสามารถเดินออกมาจากเมืองเพื่อจัดการกับฆาตรกรหัวแดงที่จะยืนหน้าประตูเพื่อดักฆ่าตัวละครอื่นได้)

แน่ล่ะ ฉันยิ้มอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยประโยคนี้อยู่นานหลายนาที... ขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันมีค่า...

บอลบวกค่าสเตตัสต่างจากนักรบคนอื่นๆ เขาบวก HP ในขณะที่ คนอื่นๆ บวกค่า STR เขาบอกฉันว่า
เขาจะเป็นนักรบสาย PVP
และเขา... ก็ได้เป็นนักรบสาย PVP คนแรก...
เขาทำสำเร็จ เขายึดหน้าประตูเมืองสำเร็จ  และแน่นอนเขายึดได้ด้วยการซัพพอร์ตจากตัวละครที่ไม่ได้เป็นสายซัพพอร์ตโดยตรงอย่างฉัน ...

บอลเลเวล 300 ในขณะที่ฉันเพิ่งจะเลเวล 280 บอลสนิทกับฉันมากขึ้นทุกวัน จนเขาสามารถไว้ใจฉัน และบอกความลับของเขากับฉันในเรื่องที่เขาเป็น GM ฉันไม่แปลกใจ เพราะฉันก็รู้ ฉันบอกเขาว่า ฉันไม่สนใจว่าเขาจะมีอาชีพอะไร ฉันรู้แค่ว่า บอลเป็นเพื่อนฉันเท่านั้นก็พอแล้ว บอลบอกฉันว่า หากมีใครรังแกให้บอกบอลแล้วบอลจะมาช่วย แน่ล่ะ...  ฉันก็ชอบลองใจคนซะด้วยสิ ฉันใช้บริการของเขาในทุกครั้งที่ฉันมีปัญหากับผู้เล่นคนอื่น และเขาก็มาทุกครั้งอย่างที่เขาเคยว่าไว้... เขาทำได้อย่างที่เขาพูดกับฉัน ....

อยู่มาวันหนึ่งเขาก็คงเห็นว่าฉันเวลได้ช้า เพราะฉันเลิกขอคนอื่นปาร์ตี้เก็บเลเวลตั้งแต่ฉันรู้สึกว่า ฉันไม่เป็นที่ต้องการของใครตอนเลเวลน้อยๆ นั่นแหละ บอลจึงบอกฉันว่า

"บอลจะช่วยให้มิลค์เลเวล 300 ให้ได้เลย"

หลังจากนั้น บอลก็มาหาฉันทุกวัน จากที่เมื่อก่อนจะมาหาเฉพาะตอนที่ฉันเรียกให้ช่วย
บอลพาฉันไปทำเควส และเก็บเลเวลในสถานที่เก็บเลเวลยอดนิยมที่เรียกกันว่า Devil Square
ใน Devil Square 1 รอบจะมีเวลา 15 นาที ผู้เล่นจะได้ EXP มหาศาลจากการตีมอนในนั้น
ทุกๆ 5 นาที มอนสเตอร์จะเปลี่ยนชุด และจะมีเลเวลมากขึ้นเรื่อยๆ จนในช่วง 5 นาทีสุดท้ายของ Devil Square มอนสเตอร์ที่เกิดจะเป็นมอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงกว่าผู้เล่น และที่สำคัญ มันมาเยอะมาก
มันเป็นช่วงเวลาอันตราย เพราะทั้ง Lag จากการที่มอนสเตอร์เยอะ และแถมมันยังตีแรงมากอีกด้วย  ใน 5 นาทีสุดท้ายนี้ผู้เล่นมักจะเก็บเอลสายซัพพอร์ตของตัวเองไว้ข้างในมุมที่มอนสเตอร์จะเข้าถึงตัวยาก มันเป็นพื้นที่ปลอดภัยกับบรรดาสายซัพพอร์ตตัวบอบบางเหล่านั้น  และนั่นก็เป็นข้อตกลงของเรา ใน 5 นาทีสุดท้าย ฉันต้องเข้ามุม!

บอลก็บอกฉันว่า "มิลค์ ถ้ามิลค์โดนมอนตี แล้วมิลค์จะตาย ให้ฮีลตัวเองก่อน แล้ววาปหนีเลยนะ" 

ฉันก็ถามเขาว่า "แล้วมิลค์จะทิ้งบอลได้ยังไง" 

บอลตอบฉันว่า "ไม่เป็นไร หน้าที่ของบอลคือ ต้องช่วยให้มิลค์รอด บอลจะเป็นยังไงก็ช่าง แต่มิลค์ต้องรอด"

แต่เชื่อเถอะ... ไม่มีครั้งไหนเลยที่ฉันจะวาปหนี ฉันก็ยอมตายอยู่ตรงนั้นกับบอลทุกที...

หลังจากเข้าเดวิลแล้ว เราก็จะไปบอทกัน บอทเบื่อ เราก็มาเล่นหน้าเมืองกัน เป็นอย่างนี้ทุกวัน
ฉันยอมตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า เพื่อมาเล่นกับบอล ในวันที่บอลเข้ากะเช้า
และอยู่จนดึก ในวันที่บอลเข้ากะดึก
บอลซื้อปีก +11 ให้ฉัน ด้วยการขาย Item ยอดเยี่ยมที่ดรอปใน Devil
ฉันดีใจมาก แต่ในขณะที่ฉันดีใจก็มีความรู้สึกหนึ่งวูบเข้ามา แล้วฉันบอกบอลว่า

มิลค์ "บอลรู้ใหม ในเกมนี้มิลค์มีสิ่งที่มีค่าที่สุดอยู่แล้ว อยากรู้ใหมอะไร"
บอล "อะไรเหรอ"
มิลค์ "บอลไง ความเป็นเพื่อนของเรามีค่าที่สุด มันมากกว่า Item ใดๆ ในเกมเลยนะ"

ใช่แล้วล่ะ ทุกคนคิดถูก ฉันกับบอลเป็นเพื่อนที่แปลกๆ เป็นเพื่อนที่เหมือนคนรักกันมากกว่า และฉันก็ไม่เถียงหรอกนะ เพราะจริงๆ แล้วบอลเขาคิดแบบนั้นกับฉันจนได้ เมื่อเราสนิทกันมากขึ้น หัวใจบอลเริ่มมีแต่ฉันเข้ามาแทนที่แฟนเขา เขาคิดถึงฉัน มากกว่าที่จะคิดถึงแฟนเขา และวันหนึ่งเขาก็ได้ยินเสียงหัวใจเขาว่าบัดนี้ มันถูกฉันครอบครองแล้ว เขาส่ง mail ให้ฉันฉบับหนึ่งบอกฉันว่า

"ขอโทษ แต่บอลอยู่กับมิลค์ไม่ได้ อย่าเสียใจ รักษาสุขภาพ และเชื่อเถอะ บอลจะดูมิลค์อยู่ห่างๆ" 

เขาบอกว่า เพราะเขาเป็น GM...  คุณจะเชื่อเขาไหม... ฉันไม่เชื่อเขาหรอกนะ

ฉันยอมรับว่า มันเหมือนโดนฟ้าผ่าเข้ากลางอก ฉันเสียใจมาก มันเป็นเหตุการณ์ที่ปวดใจที่ฉันไม่อาจลืม    เพราะหลังจากที่เขาส่ง mail หาฉัน เขาก็เปลี่ยนไป เขาไม่ทัก ไม่พูดกับฉันอีกเลย เขาทำเหมือนเราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ฉันเสียใจ ฉันร้องให้ ภาพตัวละครนั่งอยู่ในฉากทะเลทรายอันเวิ้งว้าง แห้งแล้ง และฉันคนที่เล่นตัวละครนั้น นั่งน้ำตาไหลอยู่หน้าจอ... ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร จู่ๆ เขาทำหมางเมิน ฉันทำอะไรให้เขาโกรธ... ในสมองของฉันตอนนั้นมีแค่คำถามเหล่านี้ ฉันพยายามทุกวิถีทางที่จะได้คุยกับเขา ฉัีนต้องการคำตอบ ฉันอยากรู้ว่าฉันทำอะไรผิด แต่เขาก็ไม่เคยตอบฉันสักครั้งเดียว... ฉันพยายามวันแล้ววันเล่า ร้องให้แล้ว ร้องให้เล่า จนเพื่อน GM ของเขาที่รู้เห็นในความสัมพันธ์ของเรามาตลอด มาหาฉัน... และบอกฉันว่า

"บอลรู้สึกรักคุณมิลค์ แต่เขามีแฟนแล้วครับ คุณมิลค์รู้นะครับ ว่าเขาจะเลือกใคร ระหว่างคุณมิลค์และแฟนเขา"

ตอนนั้นฉันงงไปหมด เพราะฉันไม่เคยวางบอลไว้นอกเหนือจากความเป็นเพื่อนเลย ทุกสิ่งเป็นความรู้สึกที่ดี ที่ฉันให้กับมิตรคนหนึ่ง ฉันประทับใจเขา ฉันซาบซึ้งใจกับสิ่งที่เขาทำให้ฉัน แต่มันไม่ใช่ความรักฉันท์ชู้สาวแน่นอน... ฉันบอกกับเพื่อนของบอลว่า

มิลค์ "ค่ะ มิลค์รู้ แต่มิลค์ไม่ได้คิดกับบอลแบบนั้นนะคะ" 

เพื่อนบอล "ครับ คุณมิลค์ไม่คิด แต่บอลเขาคิดครับ"

ฉันฝากเพื่อนของบอลกลับไปให้บอกบอลทั้งน้ำตาของฉันว่า
"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นบอกบอลด้วยนะคะ เก็บเรื่องราวดีๆ ของเราไว้ เมื่อใดก็ตามที่บอลคิดถึงมิลค์ ขอยิ้มได้ เหมือนอย่างที่มิลค์ก็จะยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึงบอล" 

บอลเป็น Hero ของฉันตลอดกาล นักรบแห่งทวีปมิวนามว่า OhZeed ยังอยู่ในใจฉันตลอดมาจนเดี๋ยวนี้ วันเวลาเหล่า นั้นก็ยังวนเวียนให้ฉันยิ้มได้เสมอ...

แต่ยังหรอกนะ ยังไม่จบ ก่อนบอลจะจากฉันไป บอลมาหาฉันและบอกว่า

"มิลค์ไปอยู่กับพวก SpioNKop เถอะ ที่นั่นมิลค์จะอบอุ่นกว่า"

แน่นอน คำแนะนำของฮีโร่ของฉัน ฉันเชื่อเขาอยู่แล้ว ฉันจึงไปขอเข้ากิล SpioNKop

ฉันเล่นเกมไปตามปกติ มีเพื่อนใหม่เข้ามาให้สนิทสนม มีเหตุการณ์ในเกมเกิดขึ้นมากมาย โดยที่ไม่มีบอลอยู่ข้างๆ แต่ฉันก็เชื่อเสมอว่า บอลยังมองฉันอยู่ที่ไหนสักแห่ง ฉันมักจะหาทางติดต่อบอลเสมอ ไม่ว่าจะทางใดก็ตาม แม้ว่าเขาจะไม่เคยตอบกลับมาหาฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว... ฉันหวังในใจลึกๆ ว่า ฉันจะได้เล่นเกมกับบอลอีกครั้ง ฉันอยากคุยกับเขาอีกครั้งจริงๆ...

1 ปีหลังจากนั้น ฉันจึงได้คุยกับบอลอีกครั้งทางโทรศัพท์
ฉันถามบอลว่าหายโกรธรึยัง บอล โอเคดีใหม บอลตกใจ แล้วถามว่า

"นี่มิลค์ยังไม่ลืมเหรอ" 

ใช่... ฉันไม่เคยลืม แม้ว่าฉันจะเล่นเกมตามปกติ มีเพื่อนฝูงที่รักฉันมากมาย แต่ลึกๆ ในใจ ฉันก็ร้องเรียกหาบอลตลอดเวลา ฉันคิดถึงเขา...
บอลถามฉันว่า อยากเจอ OhZeed อีกใหม
แน่ล่ะ ฉันอยากเจอ OhZeed
บอลให้ฉันไปรอที่กระท่อมร้างแห่งหนึ่งในเกม ซึ่งเป็นพื้นที่ๆ ไม่ค่อยมีใครผ่านไปมานัก ฉันไปตามนัด แล้ว OhZeed ก็ปรากฏตัว แต่ไม่ใช่ OhZeed คนเดีิม OhZeed ที่เลเวล 350+ ตอนนี้เหลือเลเวล 8 ฉันเลยถามบอลว่า เกิดอะไรขึ้น บอลบอกว่าเกิดเรื่อง บอลเลยรับผิดชอบ ด้วยการให้เขาลดเลเวลตัวละคร... OhZeed นักรบในตำนานของมิว ปิดฉากลงด้วยความเศร้า...

บอลมาร่วมทำสงครามปราสาทกับฉันในครั้งแรกที่ patch สงครามชิงปราสาทมาถึง ในคราบตัวละครอื่น บอลยังคงเฝ้าดูฉัน และช่วยเหลือฉันอยู่ห่างๆ ตลอดจนบอลลาออกจากงาน เมื่อมิวปิดตัว...

ฉันยังคิดถึงบอล OhZeed และ milkkie ภาพเหล่านั้น ยังอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดเวลา...

ครั้งหนึ่ง ณ ทวีปมิว

จำได้ว่า บอสเคยบอกว่า "คนที่มักคิดถึงอดีต คือคนที่ไม่มีความ สุข ในปัจจุบัน"
ใช่ บอสพูดถูก และแทงใจทะลุหลังอย่างแรง มิลค์ไม่มีความสุข ณ ที่ปัจจุบัน
มิลค์นั่งดูรูปเกมมิว แล้วมิลค์ก็ยิ้ม เห็นภาพเป็นพันๆ ภาพ ที่มิลค์ Write
เก็บไว้ดูซ้ำไปซ้ำมา มันเป็น ช่วงเวลาแค่ 2 ปี ที่มีความสุขจริงๆ เรื่องราวต่างๆ
ของมิลค์ที่อยู่ ในทวีปมิว มันเยอะแยะมากมาย มิลค์ประทับใจ... กับหลายๆ คน 
มิลค์กี้ที่แสนจะขี้อาย นั่งคุยกับผู้คนผ่านตัวละคร นั่งยิ้ม หัวเราะร่า 
บ้างก็เขินจนหน้าแดง บ้างก็เศร้า สลดใจ บ้างก็... น้ำตาไหล

milkkie เอลสายผสม ที่จะเป็นสายเวทย์ก็ไม่ใช่ เป็นสายบู๊ก็ไม่เชิง
(มิว มีตัวละครหญิงเพียงแค่เผ่าเอล และเผ่าเอลมีทางเลือก 2 ทาง
ขึ้นอยู่กับการ up stat) เลเวลอยู่แค่ 310 ( max 400) ตัวละครมิลค์
ไม่เก่งเลย ใครๆ เขาไปบอท (มิวแทบจะเรียกได้ว่า บอทได้เสรี
เพราะเพียงแค่กดปุ่มค้างไว้ ก็สามารถปล่อยให้ตัวละครเก็บเลเวลได้)
มิลค์ไปเล่นหน้าเมือง จะมีเพียงช่วงกิจกรรม ที่จะเห็นมิลค์ถือธนู
ไปยิงมอนสเตอร์ แล้วมิลค์เข้าไปทำอะไรในนั้น... ที่ทวีปมิว
ด้วยความคิดที่ว่า เกมออนไลน์ ก็เหมือนการจำลองสังคมขึ้น
มิลค์เข้าไปนั่งดูความเป็นไปของสังคมนั้นยังไงล่ะ มิลค์แอบดูอยู่
ในเงามืดของทวีปมิว หลบซ่อนตัว แอบดูผู้คนอยู่นาน จนกระทั่ง
ได้รู้จักกับคนๆ หนึง คนที่มิลค์หลอกเขา และเขาก็รู้อยู่เต็มอกว่า
มิลค์หลอก แต่ก็ยอมให้หลอก จากวันนั้น เขากลายเป็นเพื่อนมิลค์
เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของมิลค์ในขณะนั้น และก็เพราะเขา
มิลค์ถึงได้เข้ากิล SpioNKop ไม่ใช่เพราะเขาฝากฝังหรอกนะ
เขาไล่ด้วยความหวังดีให้ไปอยู่ที่นั่นต่างหาก
แต่หลังจากก้าวแรกทีได้เข้าไปอยู่ที่กิลนี้ มิลค์ก็ไม่ได้ไปอยู่กิลไหน
อีกเลย เพราะมิลค์กลายเป็นคนมีบทบาทคนหนึ่งในกิลนี้ และใน
พันธมิตรนี้ไปโดยไม่รู้ตัว คนที่นี่เขาทำให้มิลค์อยากช่วย เขาทำ
ให้มิลค์ทิ้งเขาไม่ได้ ช่วงที่มิลค์ดูแลพันธมิตร เขาทำให้มิลค์รัก
พันธมิตรนี้ พวกเขาน่ารัก



หลังจากการวอร์กันจบ ประตูปราสาทพัง เราต้องซ่อมแซม
ด้วยเพชรการ์เดียน ที่ดรอปในดันเจี้ยน ซึ่งดันเจี้ยนนี้
เป็นคุกใต้ดินที่มีแต่สมาชิกเจ้าของปราสาทเท่านั้น จึงจะ
สามารถเข้าได้ เว้นซะแต่ เจ้าของปราสาทจะอนุญาตให้คน
ภายนอกเข้า คนนอกพันธมิตรจึงจะเข้าได้ แต่เชื่อรึไม่ มิลค์
แทบไม่เคยไปหาของที่นั่นเลย เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้การ์เดียน
เพื่อซ่อมปราสาท มิลค์ร้องขอ และทุกคนก็ช่วยกัน
โดยไม่มีเงื่อนไข เขาเต็มใจให้ ทั้งๆ ที่เพชรการ์เดียน
เป็นสิ่งสำคัญมากที่จะต้องใช้เพื่อผลิต Item ยอดเยี่ยม
"ที่ก็มีแต่เจ้าของปราสาทคนเดียวเท่านั้นที่สามารถผลิตได้"
รู้ใหมว่า ตรงนี้สำคัญที่สุด เพราะมีเพียงแค่หัวหน้าพันธมิตร
เพียงคนเดียวที่สามารถผลิตมัน มันหมายถึง คนที่จะผลิต
ของต้องเอา item มาให้หัวหน้ากิลพันธมิตร และให้เขาผลิต
ให้เท่านั้น
การผลิตของยอดเยี่ยมสามารถผลิตได้วันละ 1 ครั้งเท่านั้น
มิลค์จัดการแบ่งให้ทุกกิลในพันธมิตร ซึ่งมี 5 กิลได้ผลิตของ
เท่าๆ กัน โดยผลัดเปลี่ยนวันกันไป เรามีกฏ มีกติกาที่แน่ชัด
สำหรับจัดการกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันที่จะเกิดขึ้น และ
ทุกคนก็ยอมรับกฏ กติกาเหล่านั้น
นอกจากการผลิตของยอดเยี่ยมได้เองแล้ว ผู้เป็นเจ้าของ
ปราสาทที่มีสิทธิ์ลงดันเจี้ยน ก็จะมีสิทธิ์ที่จะล่าบอสของ
ดันเจี้ยนได้ บอสของดันเจี้ยนก็จะดรอปแต่ของยอดเยี่ยม
และของหายากทั้งนั้น มิลค์ก็จัดการแบ่งอีกเหมือนกัน ให้
ล่าทุกกิล "เท่าๆ กัน" โดยมีกฏ และกติกาที่แน่นอนอีกเช่นกัน
และเจ้าของปราสาท ที่เป็นหัวหน้ากิลพันธมิตรเท่านั้น
ที่สามารถกำหนดภาษีได้ และเป็นคนเดียวที่สามารถถอนเงิน
ภาษีมาใช้ได้ มิลค์... ก็เป็นคนจัดการทำบัญชีภาษี โดยจะ
ต้องมีการเก็บหลักฐานของเงินภาษี และนำมาคำนวนรายรับ
รายจ่าย หลังจากหักค่าซ่อมบำรุงปราสาทไปแล้ว เงินที่เหลือ 
หากมากพอ มิลค์จะจัดการแบ่งมันออกเป็น 5 ส่วน
และแจกให้ 5 กิลที่เป็นกิลพันธมิตร ...

คงคิดสินะ แล้วตัวเจ้าของปราสาท หัวหน้าพันธมิตรได้อะไรบ้าง
มิลค์ตอบได้ทันทีทันใดว่า "ไม่ได้อะไรเลย" จริงๆ แล้วมันคือ
คำถามที่หัวหน้าพันธมิตรถามมิลค์ เขาถามว่า เขาต้องมาจด
ภาษีทุกวันเอามาให้มิลค์ เพื่อให้มิลค์เอาไปเผยแพร่ หรือบางที
เขาก็ต้อง upload รูปเอง ทำเอง นอกจากทำภาษี เขายังต้อง
คอยนั่งรับฟังเรื่องของคนโน้น คนนี้ ที่จะเอาเรื่องราวต่างๆ นาๆ
มาฟ้องเขา เขาต้องรับฟัง และคอยแก้ปัญหาให้คนเหล่านั้น
แล้วเขายังเป็นคนที่ไม่สามารถเลี่ยงวอร์ได้ เขาต้องมาวอร์ ทุกอาทิตย์
เพราะเขาคือหัวหน้าแคลนพันธมิตร แล้วเขาได้อะไรบ้าง
แม้แต่ภาษี เขาก็ไม่อาจแตะต้อง การผลิตของยอดเยี่ยม
หรือแม้กระทั่งการล่าบอส เขาก็ทำตามอำเภอใจไม่ได้
เขาถามมิลค์ว่า "ทำไม"
มิลค์จึงถามเขากลับไปว่า "ที่ได้ปราสาทมา ตีอยู่คนเดียวใช่ใหม"
เขาเงียบ มิลค์เลยบอกเขาว่า
"ทุกคนมีหน้าที่ และมีความสำคัญเท่าๆ กัน เราช่วยกัน
เราถึงมีวันนี้ มีปราสาท มีที่หาของยอดเยี่ยมเพื่อเอา
ไปสู้กับอันเดธ มันก็เหมือนร่างกายคนเรา ตั้มเป็นกระโหลก
มิลค์เป็นสมอง และที่เหลือคือร่างกาย คือกำลัง มิลค์
เป็นบุ๋น คอยคิด คอยวางแผง คอยจัดการ ก็ให้เป็น
หน้าที่มิลค์ ส่วนฝ่ายบู๊ก็บู๊ไป "เรา" ขาดซึ่งกันและกันไม่ได้
ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นตั้ม หรือใคร ก็มีสิทธิ์เท่าๆ กันที่จะได้
เชยชมกับผลสำเร็จอันนี้"
เขาบอกมิลค์ว่า "ตั้มหนักนะ ต้องดูแลคน 400 คน"
มิลค์บอกเขาว่า "มิลค์ต้องดูแลคนที่ดูแลคน 400 คน
อีกที มันเท่ากับว่า มิลค์ดูแลคน 401 คนรึเปล่า"
เขาขำ แล้วก็ตอบว่า "นั่นสินะ"

มิลค์บอกเขาเสมอว่า สิ่งที่เขาได้ไป มันไม่ใช่เพียงแค่
Item ในเกมหรอกนะ เขาจะได้เรียนรู้ในโลกจำลองนี้
ว่าถ้าเขาไม่มีความรำผิดชอบ เขาจะเป็นอย่างไร
เขาได้เรียนรู้อะไรอีกหลายๆ อย่าง ที่บางทีถ้าในชีวิตจริงๆ
เขาจะไม่มีโอกาสได้เรียนรู้ เขาต้องหัดคิดให้เป็น ต้อง
วางแผนเป็น ต้องรู้จักการบริหารและจัดการ ไม่อย่างนั้น
กิลเขาจะเละเทะไม่เป็นท่า และสุดท้ายหลังจากล้มเหลว
เขาก็คงพูดเหมือนใครๆ "มันก็แค่เกม" และเขาก็จะได้
แค่นั้น แค่เล่นเกม...

มันช่วยไม่ได้ที่จะคิดถึง...

มันช่วยไม่ได้ที่จะคิดถึง... ณ ดินแดนอันไกลโพ้น ... ทวีปมิว

ครั้งที่โปรแกรมตีเร็วกำลังระบาดหนัก

ทีม blood ชั้น 6-7 (ฺBlood Castle คือเควสๆ หนึ่งที่ต้อง

แข่งขันกันระหว่าง 2 ปาร์ตี้ ปาร์ตี้ละ ไม่เกิน 5 คน เข้าไปทำ

การแย่งกันตีมอนสเตอร์ และไปนำ Item มาส่งที่ตัวเควส

รางวัลสำหรับผู้ชนะคือ ๋Jewel of Chaos ซึ่งเป็นอัญมณีที่

จำเป็นในการผลิตสิ่งของต่างๆ รวมไปถึงเป็นสิ่งจำเป็นในการผลิต

Item ที่เป็นบัตรผ่านประตูเพื่อให้ได้เข้าร่วมแข่งขันใน

Blood Castle นี้ด้วย นอกจากนั้นผู้ชนะจะได้ EXP

ที่มากมาย ทำให้ผู้เล่นต้องช่วงชิงกัน เพื่อที่จะให้ได้ลงไปแข่งขัน

และต้องชนะใน Blood Castle ให้ได้ การแข่งขัน

Blood Castle จะมีขึ้นทุกๆ 45 นาที)โดนกิลอื่นๆมากลั่นแกล้ง มาแข่งแล้ว

ใช้โปรแกรม ทำให้ทีมกิล SpioNKop แพ้ทุกรอบ

นอกจากจะแพ้แล้ว ยังโดนอีกทีม พูดจาดูถูก

เย้ยหยันต่างๆนาๆ ความโกรธ ความเกลียด พุ่งขึ้นเป็น

เท่าทวีคูณ จากที่เคยไม่ชอบอีกทีมหนึ่งอยู่แล้ว

ส่วนเราเอง ก็ได้แค่นั่งดูเพื่อนๆ โกรธเคือง

ก็รู้สึกโกรธแค้นไปด้วย

.........................................................

ตอนนั้นก็ได้พยายามที่จะเรียกร้องให้ทีมงาน บริษัทนิวเอร่า

ทำอะไรสักอย่าง กับเหตุการณ์ที่เลวร้าย ในเรื่องโปรแกรม

ฮิตสักที ทั้งเรียกร้องในบอร์ด และโทรฯไปเล่าสถาณการณ์

ที่เลวร้ายต่างๆ ให้จีเอ็มฟัง สุดท้าย จีเอ็มก็ทำการ

update patch ที่ทำให้โปรแกรมตีเร็ว ไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป

เมื่อโปรแกรมตีเร็วใช้ไม่ได้ ทำให้ทีม blood 7 คิดที่จะไป

แก้แค้น เอาคืนกับทีมที่มากลั่นแกล้ง และได้พูดจาถากถาง

โดยการยกทีมไปถล่มที่ Cancer 6 เมื่อเราได้ยินอย่างนั้น

เราก็เข้าใจดีว่า ที่ทำไป ทำไปเพราะโกรธแค้น

"เราโดนทำก่อน" เราจึงต้องเอาคืน

แต่ในความคิด ก็มีความคิดหนึ่ง ผุดขึ้นมาในสมองว่า

"แล้วจะแก้แค้น เอาคืนกันไปถึงเมื่อไหร่

แล้วสักกี่ครั้ง จึงจะสาสม

กับที่เค้าทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจ"

เราก็ห่วง เพราะที่ผ่านมา

ฝ่ายโน้นก็บอกว่า "เราทำเค้าก่อน"

ฝ่ายเราก็บอก ว่า "เค้าทำเราก่อน"

ก็เอาคืนกันไปเอาคืนกันมา ไม่จบสิ้น

ในคืนนั้น คุยกับพี่โป๋ spion แล้วก็มีความคิดเห็น

ไม่ลงรอยกัน เมื่อคุยกันในเกมแล้ว

เห็นทีว่าจะพูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว

เราจึงออกจากเกม

พี่โป๋ก็โทรฯมา เพื่อที่จะคุยต่อ

แต่คืนนั้น แบตมือถือเราหมด ก็เลยปิดเครื่องชาร์จแบต

อีกใจหนึ่ง ก็ตั้งใจจะไม่อยากคุย เพราะอารมณ์ตอนนั้น

บอกได้เลยว่า นั่งร้องให้อยู่ ที่ร้องให้เพราะ พี่โป๋พูดมา

ประโยคหนึ่งที่ประมาณว่า "มิลค์อยู่ในเกมมากแค่ไหน

ถึงได้พูดออกมาพูดประมาณว่า อย่าไปเอาคืนเลย

มิลค์เข้าใจ จิตใจพวก blood 7 แค่ไหน ว่ามันโกรธมาก

แค่ไหน พี่โป๋จะไปสั่งอะไรใครได้

แล้วมิลค์จะให้พี่ทำยังไง"

เราเลยมาในบอร์ด และโพสข้อความนี้ในกระทู้ SpioNKop เมื่อวันที่ 30 Jun 2005 เวลา 23.09 น.

"แบตมือถือหมดค่ะ ที่ชาร์จอยู่ที่ออฟฟิส คืนนี้คงไม่เข้าไปเกมอีก ไปนอนละค่ะ

เข้าใจนะคะ กับคนที่โดนแกล้งมาตลอด 2-3 อาทิตย์ก่อน และยังโดนกลั่นแกล้ง สารพัด อยากทำไรก็ทำกันเลยเต็มที่ค่ะ ไม่ไช่มิลค์ไม่ค่อยเข้าเกม แล้วจะไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่เล่นเกมมาตลอด แล้วจะห้ามปรามกับสิ่งที่หลายๆคน

กำลัง ทำอยู่ตอนนี้ ก็เอาให้สาสมกับที่โดนและโกรธแค้นกันมา แต่อย่าลืม อย่าทิ้งความเป็นตัวเองไป เพียงเพราะ โทสะ ที่มัน ยั่วยุ นะคะ

มิลค์ไม่ได้มีอำนาจอะไร ที่จะไปสั่งใครในกิลได้ ที่มิลค์ทำ ก็เพราะเป็นเพื่อนที่อยู่ใน กิลกันมา มีอะไรที่มิลค์คิดว่า พอจะช่วย หรือ เตือน "สติ" เพื่อนได้ มิลค์ก็ทำ ก็แค่นั้นเอง

ต้องขอโทษด้วย ถ้าความหวังดีกับเพื่อน บางครั้งมันทำให้เพื่อนอึดอัด

เพราะมันขัดกับความรู้สึกของเพื่อน แต่มิลค์ก็ทำได้แค่ เตือน และ ให้ สติ กับเพื่อนๆเท่านั้นค่ะ ...

ไปนอนแล้วค่ะ พรุ่งนี้ ยังมีอะไรอีกมากมายที่ต้องทำ ชีวิตไม่ได้มีแค่เกม แต่เพื่อนในเกมก็ไม่ไช่เป็นเพียงแค่ตัวเลข 010101 สำหรับมิลค์ค่ะ "

....................................................

จนมาวันนี้ ก็ยังยืนยันในคำพูดเดิมว่า

"มิลค์ไม่ได้มีอำนาจอะไร ที่จะไปสั่งใครในกิลได้ ที่มิลค์ทำ ก็เพราะเป็นเพื่อนที่อยู่ใน กิลกันมา มีอะไรที่มิลค์คิดว่า พอจะช่วย หรือ เตือน "สติ" เพื่อนได้ มิลค์ก็ทำ ก็แค่นั้นเอง"

.................................................................

ต้องขอโทษด้วย ถ้าความหวังดีกับเพื่อน บางครั้งมันทำให้เพื่อนอึดอัด

เพราะมันขัดกับความ รู้สึกของเพื่อน แต่มิลค์ก็ทำได้แค่ เตือน และ ให้ สติ กับเพื่อนๆเท่านั้นค่ะ"

..................................................................

" ชีวิตไม่ได้มีแค่เกม แต่เพื่อนในเกม

ก็ไม่ไช่เพียงแค่ตัวเลข 010101 สำหรับมิลค์"

.................................................................